syllabic consonant

名词 n.
/sɪˌlæb.ɪk ˈkɒn.sə.nənt/|/sɪˌlab.ɪk ˈkɒn.sə.nənt/|/sɪˌlæb.ɪk ˈkɑn.sə.nənt/    /sɪˌlæb.ɪk ˈkɔn.sə.nənt/|/sɪˌlæb.ɪk ˈkɑn.sə.nənt/

英文释义

名词 n.
  1. A consonant which either forms a syllable by itself or is the nucleus of a syllable.

词形变化

0 次浏览 数据来源: Wiktionary