beta-carotene
名词 n.
英 /biː.təˈka.ɹə.tiːn/
美 /ˌbeɪ.təˈkɛɹ.əˌtin/
英文释义
名词 n.
- A plant pigment that is an isomer of carotene, found in dark green and dark yellow vegetables and fruits and important in the diet as a precursor of vitamin A.
词源
Etymology tree
English beta
English car(r)ot
English -ene
English carotene
English beta-carotene
From beta + carotene.
English beta
English car(r)ot
English -ene
English carotene
English beta-carotene
From beta + carotene.
0 次浏览
数据来源: Wiktionary